pies, lęk separacyjny

Lęk separacyjny u psa, objawy i leczenie

Lęk separacyjny u psów to zaburzenie, dotykające coraz szerszą grupę zwierząt. Najczęściej problem ten, spotykany jest u psów, które zmieniły miejsce zamieszkania lub były niewłaściwie traktowane przez swoich właścicieli.

 

Psy na skutek udomowienia wytworzyły bardzo silną więź ze swoimi opiekunami i traktują swoich właścicieli, jako własną grupę społeczną. W wyniku tych silnych więzi socjalnych niektóre zwierzęta bardzo źle znoszą rozłąkę. Pozostawione w domu mogą wyrządzać szkody materialne, niszcząc przedmioty i zanieczyszczając odchodami dom lub też uprzykrzać życie sąsiadom szczekaniem i wyciem. Jeśli zauważyłeś w zachowaniu swojego pupila niepokojące Cię zmiany, przyjrzyj się uważnie jego zachowaniu. Może Twój pies pozostawiony samotnie w domu cierpi i wykazuje zaburzenia behawioralne. Zaburzenia te potocznie określane, jako lęk separacyjny mogą objawiać się na wiele sposobów. Jednym z nich jest właśnie niszczenie przedmiotów, które przez wielu opiekunów uważane jest, za złośliwość znudzonego zwierzaka.

 

Lęk separacyjny – objawy

 

Zwierzęta mające problem z separacją mogą wykazywać nieprawidłowe zachowania takie jak: zaburzenia snu, nadmierną aktywność, rosnącą agresję, przesadną pobudliwość – szczekanie, skomlenie, drapanie, lizanie łapy, sutków, oddawanie moczu pod siebie. Objawy somatyczne to m.in.: biegunka, spadek odporności, wypadanie sierści, ślinienie, drżenie całego ciała, zianie i sapanie. Lek separacyjny może objawiać się zmianą w zachowaniu np. unikaniem kontaktu z innymi zwierzętami i depresją.

Objawem lęku separacyjnego jest też niszczenie przedmiotów należących do właściciela, nadmierna wokalność – wycie, szczekanie, skomlenie oraz załatwianie potrzeb fizjologicznych na meble, dywany, nieprzyjmowanie pokarmów i próba wydostania się z domu – drapanie, i obgryzanie drzwi. Wszystkie te zachowania mają miejsce, podczas samotnego pobytu psa w domu, w trakcie, gdy opiekun jest np. w pracy. Nie wszystkie zwierzęta wyrażają swój lęk w sposób, który jest widoczny dla właściciela. Żeby przekonać się, jak zwierzę zachowuje się podczas nieobecności opiekuna (w przypadku, gdy są somatyczne objawy np. nadmierna chorobliwość, osowiałość i zmiany w zachowaniu) przydatne będą nagrania pupila, podczas gdy zostaje sam.

 

Przyczyny i zaburzenia behawioralne

 

Czynniki wywołujące zaburzenia i lęk separacyjny mogą być wynikiem nieodpowiedniego traktowania psa lub mieć podłoże genetyczne. Od zaangażowania właściciela, czasu, jaki poświęca zwierzakowi i skali zaburzeń zależy komfort życia psa, i opiekuna. Najczęstsze przyczyny zaburzeń behawioralnych i lęku separacyjnego to:

 

Niewłaściwa socjalizacja

Skłonność do reakcji lękowych pojawia się u szczeniaka około piątego miesiąca życia. Lęk stopniowo się powiększa i można go zaobserwować np. w kontaktach społecznych. Brak odpowiednich (pozytywnych) kontaktów z ludźmi, innymi psami i różnorodnym środowiskiem zewnętrznym negatywnie wpływa na delikatną psychikę młodego psa, i sprawia, że zwierzę staje się lękliwe, i wycofane. Żeby zapobiegać tego typu sytuacjom, należy oswajać psa ze światem zewnętrznym, zabierać go w różne miejsca i dostarczać jak najwięcej pozytywnych bodźców.

 

Predyspozycje dziedziczne

U pewnej grupy zwierząt występują predyspozycje genetyczne do zaburzeń lękowych. Zwierzęta te charakteryzują się podwyższoną wrażliwością sensoryczną (zdolność reagowania na bodźce o niskiej wartości stymulującej). Przesadna reakcja psa na nieznane mu bodźce jest trudna do wyeliminowana. Psy z predyspozycjami dziedzicznymi, nie powinny być wystawiane na sytuacje, które mogą wywołać niepotrzebny lęk i stres. Stały rozkład dnia i odpowiednia opieka nad zwierzęciem, to najlepsza terapia przy nadwrażliwości sensorycznej.

 

Choroba i ból

Chore i słabe psy uzależnione od swoich opiekunów często wykazują lęk separacyjny. Takie zachowanie jest spowodowane nadmiernym przywiązaniem do właściciela, który chcąc ulżyć zwierzęciu w chorobie, otacza je wzmożoną opieką. Nadmierna troska o zdrowie pupila może doprowadzić zwierzę do wyuczonej bezradności.

 

Przemoc

Zwierzęta doświadczające przemocy mogą wykazywać nadmierny lęk. Podwyższona wrażliwość oraz stres, którego doświadczyły, może być przyczyną pojawienia się różnego rodzaju zaburzeń behawioralnych.

 

Traumatyczne przeżycia

Zaburzenia behawioralne często występują u zwierząt, które zostały porzucone. O tym, dlaczego są porzucane, możesz przeczytać tutaj. Zmiana miejsca zamieszkania, przeprowadzka, zmiana rytuałów i nowa grupa rodzinna mogą być przyczyną stresu. Adoptując lub przygarniając bezpańskiego psa, należy liczyć się z tym, że zestresowane zwierzę może mieć problemy z przystosowaniem się do nowych warunków.

 

Zaburzone relacje

Niewłaściwe relacje na linii człowiek-zwierzę mogą być powodem wielu zaburzeń behawioralnych. Nadmiernie przywiązany i wyuczony bezradności pies, będzie wykazywał objawy lęku separacyjnego nawet wtedy, kiedy właściciel będzie opuszczał pomieszczenie, w którym przebywał do tej pory z psem. Nieprawidłowe relacje pomiędzy człowiekiem i zwierzęciem, często wynikają z niewiedzy opiekunów, którzy w początkowym okresie opieki nad nowym pupilem, otaczają go nadmierną troską, pozwalając mu np. spać ze sobą w łóżku i ciągle rozpieszczając. Przyzwyczajone do fizycznej bliskości właściciela zwierzę, przy każdej próbie wyjścia opiekuna może wykazywać niepokój.

 

Leczenie lęku – metody

 

Kontrola środowiska, modyfikacja zachowania i farmakoterapia to metody stosowane podczas leczenia zaburzeń behawioralnych. Modyfikacja zachowania to przede wszystkim, ustalenie stałego harmonogramu dnia i przestrzeganie ustalonych zasad. Stałe pory karmienia, spaceru, zabawy i nauki pomogą psu oswoić się z zasadami panującymi w domu, i dodadzą pewności. Odpowiednia dawka aktywności fizycznej pomoże mu rozładować napięcie. Podczas spacerów warto wprowadzić trening posłuszeństwa, obejmujący podstawowe komendy takie jak: siad, leżeć, zostań itp. Konsekwencja podczas nauki i pochwały za posłuszeństwo, i dobrze wykonanie ćwiczenie, pomogą wyeliminować niewłaściwe zachowanie psa.

W trudniejszych przypadkach warto zasięgnąć porady behawiorysty, który zaleci odpowiednią terapię i pomoże wyeliminować niewłaściwe zachowania. Terapia związana z objawami lęku polega na, odwrażliwianiu psa na sygnały kojarzące się z wyjściem i na rzeczywiste wyjście opiekuna. W trudnych przypadkach warto sięgnąć po wsparcie w postaci farmakoterapii. Leki redukujące niepokój i lęk separacyjny są wskazane u zwierząt, u których inne formy terapii nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Redukcja lęku za pomocą farmaceutyków powinna być, dobrana do konkretnego przypadku i przeprowadzana pod okiem specjalisty.

 

Nieleczony lęk separacyjny jest przyczyną oddawania psów do schroniska. W skrajnych przypadkach zwierzęta są wywożone i porzucane w odległych od dotychczasowego domu miejscach lub poddawane eutanazji. Jeśli zauważyłeś u swojego psa objawy sugerujące możliwość występowania lęku separacyjnego, skonsultuj się z lekarzem weterynarii i zoopsychologiem. Trafna diagnoza i szybko podjęte leczenie zaoszczędzi niepotrzebnego stresu Tobie, i zwierzęciu, i pomoże rozwiązać problem. Problem, który powoduje coraz większą bezdomność wśród psów. Nieleczone i porzucane nie mają szans na własny dom, i szczęśliwe życie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *